Przychodnia.pl
Piątek 15. Grudnia 2017r
Waleriana, Celiny
linki sponsorowane, reklamy

Czym jest psychoterapia w depresji
Głupi, kto szuka na smutek lekarstwa,
Głupszy, kto daję rady, bo to łgarstwa;
„Nie myśl a pracuj” – ktoś jak z książki czyta –
Ba, człek się chwyta, praca się nie chwyta –
A w sercu boleść, w głowie siedzi troska,
Jak ćwioki siedzą!... Czas i łaska boska,
To są doktory jedyne na smutki –
Ja to znam.

Kornel Ujejski. Ptasie gniazdko

W ciągu ostatnich stu lat psychoterapia zrobiła zawrotną karierę, szczególnie na Zachodzie, gdzie stała się modną metodą leczenia.
W spopularyzowaniu psychoterapii dużą rolę odegrała sztuka, literatura oraz media, które przyczyniły się do zmiany mentalności ludzi. I tak okazało się, że uczęszczaniu na sesje terapeutyczne nie musi towarzyszyć uczucie wstydu i obawa przed wyśmianiem ze strony otoczenia. Dawniej psychoterapii nie darzono zaufaniem, odmawiano jej statusu dziedziny naukowej, a terapeutów traktowano jako odmianę szarlatanów. Spuścizną tamtych czasów jest traktowanie psychoterapii jako dyscypliny kontrowersyjnej, kwestionuje się jej skuteczność i jest ona postrzegana jako arena licznych rywalizujących ze sobą szkół i systemów teoretycznych które toczą walkę o „rząd dusz”. Przy obecnym stanie wiedzy psychoterapia istnieje jeszcze jako samodzielna, lecz stale jeszcze mało spójna nauka, w której obowiązuje w miarę jednolity system terminologiczny. Istnieje wiele rozmaitych szkół i kierunków psychoterapeutycznych. Teorie powstające w ich obrębie są z reguły jasno sprecyzowane, wskutek czego częściowo wykluczają psychoterapeutyczne podejścia innego rodzaju.
Jeden z prekursorów psychoterapii - Pierre Janet postrzegał psychoterapię jako zastosowanie wiedzy psychologicznej do leczenia różnych zaburzeń i chorób psychicznych.
Definicja Janeta daje pewien obraz psychoterapii. W 1975 roku Stanislav Kratochvil odwiedzając w Warszawie kierowany przeze mnie pierwszy Oddział Dzienny w Polsce nazwał psychoterapię „leczniczym oddziaływaniem na chorobę, zaburzenie lub anomalię środkami psychologicznymi". W tym rozumieniu psychoterapia stanowi proces zamierzonego korygowania zaburzeń czynności organizmu za pomocą środków psychologicznych. Uznał on, że „zaburzenie czynności może dotyczyć procesów psychicznych i osobowości lub procesów somatycznych i funkcji narządów". W swojej praktyce z pacjentem psychoterapeuta wykorzystuje cały wachlarz środków psychologicznych. Podstawowym środkiem jest słowo, które stanowi oś komunikacji między psychoterapeutą a pacjentem. Ponadto posiłkuje się mimiką lub milczeniem, oraz innymi formami przekazywania emocji. Zakres oddziaływania środków psychologicznych może być różny i w zależności od niego wyróżniamy psychoterapię rozumianą w szerszym i węższym znaczeniu. Psychoterapia w szerszym znaczeniu obejmuje możliwości oddziaływania środowiskowego. W węższym sensie psychoterapia dotyczy zamierzonego i celowego oddziaływania psychoterapeuty na pacjenta poprzez kontakt psychoterapeutyczny.
Pojęcie psychoterapii we współczesnym języku potocznym, tak jak i kulturze, ma bardzo wiele różnych znaczeń.
Liczne znaczenia metaforyczne są często źródłem nieporozumień, co do znaczenia podstawowego tego terminu. Dodatkowo komplikuje sytuację fakt, że nie ma jakiejś jednej definicji psychoterapii, z którą zgadzaliby się ci wszyscy psychoterapeuci. Prawie każdy podręcznik psychoterapii podaje nieco inne określenie tego terminu.
Najczęściej psychoterapia jest definiowana jako metoda leczenia opierająca się na oddziaływaniach środkami psychologicznymi na osoby chore, cierpiące z powodu zaburzeń przeżywania i funkcjonowania uwarunkowanych psychospołecznie.
Oddziaływania te, aby mogły być traktowane jako proces komunikacji, muszą być świadome. Jako takie podporządkowane są aktualnej wiedzy naukowej dotyczącej zarówno przyczyn powstawania poszczególnych symptomów i zaburzeń, jak i sposobów ich leczenia. Są prowadzone przez psychoterapeutę, posiadającą odpowiednie kwalifikacje w zakresie psychiatrii lub psychologii. Proces terapii zawsze odbywa się w ramach wzajemnych relacji pacjenta i psychoterapeuty określanych mianem związku terapeutycznego.
Celem nadrzędnym tych oddziaływań jest usunięcie objawów zaburzeń psychicznych będących przyczyną cierpienia pacjenta oraz uruchomienie w jego psychice takich zmian, które pozwolą mu na lepszą adaptację społeczną.
Trudności związane z precyzyjnym określeniem psychoterapii powodują, że termin ten jest nierzadko nadużywany przez osoby zajmujące się pomocą psychologiczną, nie będącymi wykształconymi i licencjonowanymi terapeutami. Za psychoterapeutów podszywają się różne osoby zajmujące się medycyną niekonwencjonalną. Spróbujmy bliżej przyjrzeć się pomocy psychologicznej, aby rozgraniczyć te pojęcie od tego co już wiemy o psychoterapii. Pomoc psychologiczna ma na celu pomoc w rozwiązaniu problemu, konfliktu w sposób korzystny dla klienta. Osoba udzielająca pomocy uważana jest za eksperta posiadającego wiedzę na ten temat. W istocie jest on jedynie doradcą proponującym pewne sposoby myślenia, przeżywania lub doświadczania, które mogą być pomocne w znalezieniu rozwiązania problemu. Odpowiedzialność za słuszność decyzji oraz za własne zdrowie ponosi sam klient. Podobnie wygląda sytuacja pomocy towarzyskiej, nieprofesjonalnej, z tym że pomagający odwołuje się do swojej naturalnej, osobistej wiedzy. W psychoterapii rozumianej jako metoda leczenia jest inaczej. Psychoterapeuta odpowiada za diagnozę i leczenie zaburzenia pacjenta, pacjent natomiast wyraża jedynie zgodę na badanie i leczenie.
We współczesnej psychoterapii spotykamy następujące podstawowe sformułowania celu psychoterapii:
  • Celem psychoterapii jest usunięcie objawów chorobowych. Pacjent zgłasza się do terapeuty z określonymi dolegliwościami, a zadaniem terapeuty jest usunięcie tych dolegliwości bądź poprzez terapię objawową, bądź terapię przyczynową. W zależności od rodzaju objawów ten cel może być określony jako: przywrócenie zdolności odczuwania przyjemności, nadziei i radości życia, przywrócenie zdolności do pracy, nawiązywania kontaktu. Cel uważa się za osiągnięty, kiedy zakłócające objawy zostaną usunięte.
  • Celem psychoterapii jest reedukacja, resocjalizacja, reorganizacja, restrukturyzacja czy też integracja osobowości pacjenta. Problemy jakie analizuje się w procesie psychoterapii zależą od przyjętej koncepcji osobowości człowieka, np. konflikty intrapsychiczne, patologiczne fiksacje libido lub patologiczne stereotypy w stosunkach interpersonalnych.
  • Usunięcie objawów uważa się za skutek uboczny, gdyż w psychoterapii opartej o tego rodzaju cel dąży się do przekształcania osobowości pacjenta w kierunku prawidłowego przystosowania lub w kierunku osiągania dojrzałości i realizacji swoich celów życiowych. Drugie podejście ma niewątpliwą przewagę nad pierwszym dzięki większej dokładności i głębszemu działaniu.; sięga się tutaj do przyczyn problemu a nie tylko do objawów zaburzenia.
Reasumując: celem nadrzędnym tych oddziaływań jest usunięcie objawów zaburzeń psychicznych będących przyczyną cierpienia pacjenta oraz uruchomienie w jego psychice takich zmian, które pozwolą mu na lepszą adaptację społeczną.
W skrócie można cele psychoterapii w depresji przedstawić jako:
  • próbę usunięcia określonej sytuacji kryzysowej
  • redukcję lub usunięcie objawów zaburzenia psychicznego
  • wzmocnienie możliwości obronnych pacjenta
  • rozwiązanie lub przekształcenie nieświadomych konfliktów
  • reorganizacji osobowości w kierunku dojrzałego funkcjonowania.
Przedstawione cele mają ścisłe powiązanie z proponowanymi w danej sytuacji formami psychoterapii. Rozróżniamy więc:
  • psychoterapię indywidualną
  • psychoterapię grupową
  • psychoterapię małżeńską
  • psychoterapię rodzinną
  • psychoterapię grupy zadaniowej
Ze względu na czas trwania psychoterapia bywa dzielona na krótko-, średnio- i długoterminową. Jest ona stosowana w leczeniu wielu różnych zaburzeń takich jak:
  • nerwice
  • zaburzenia osobowości
  • zaburzenia adaptacyjne
  • zaburzenia lękowe
  • niektóre postacie zaburzeń depresyjnych
  • stany depresji po mastektomii itp
  • zaburzenia odżywiania
  • choroby tzw. psychosomatyczne
  • nałogi
  • jako metoda wspomagająca farmakoterapię w psychozach
  • dla osób przeżywających kryzysy życiowe
  • poddanym ostremu stresowi w wyniku katastrof
  • nerwice
  • zaburzenia osobowości
  • zaburzenia adaptacyjne
  • zaburzenia lękowe
  • niektóre postacie zaburzeń depresyjnych
  • stany depresji po mastektomii itp
  • zaburzenia odżywiania
  • choroby tzw. psychosomatyczne
  • nałogi
  • jako metoda wspomagająca farmakoterapię w psychozach
  • dla osób przeżywających kryzysy życiowe
  • poddanym ostremu stresowi w wyniku katastrof
Dziesięciolecia praktyki wykazały skuteczność psychoterapii.
Nadal powstają i rozwijają się nowe formy i koncepcje psychoterapeutyczne. Jednocześnie obserwuje się integrację teoretyczną dotychczasowych szkół i wzrost znaczenia w praktyce klinicznej podejść eklektycznych. Wszystko to może wskazywać na istnienie wspólnych czynników terapeutycznych, które decydują o ustąpieniu objawów i powrocie do zdrowia.

Niezależnie od wszelkich teoretycznych różnic w obrębie psychoterapii dwa założenia przyjmowane są powszechnie: życie psychiczne człowieka można zrozumieć i człowieka można zmieniać. Jest to logiczny fundament wszystkich terapeutycznych technik, a dzięki tym założeniom psychoterapia nie jest magiczną procedurą, lecz solidną metodą leczenia opartą na mocnych podstawach empirycznych.
Metody psychoterapii
Istnieje wiele uznawanych metod psychoterapii a każda z nich ma swoich zwolenników, entuzjastów i propagatorów. Liczne szkoły kierują nauczaniem i praktyką adeptów. Do najbardziej znanych kierunków psychoterapii stosowanych w leczeniu depresji zalicza się:
  • terapia psychodynamiczna

    W metodzie tej zakłada się, że można zmienić osobowość pacjenta i czyni się starania aby tego w trakcie terapii dokonać. Z tego powodu czas jej trwania zawsze jest długi, niekiedy nawet wieloletni. Zasadniczą jej cechą jest próba wpłynięcia na wewnątrz psychiczne procesy myślenia i działania pacjenta. Dokonuje się analizy nierozwiązanych konfliktów wieku dziecięcego, które uważa się za zasadnicze powody niskiej samooceny. Staraniem terapeuty i pacjenta jest uzyskanie wglądu w zaburzone elementy osobowości i ich naprawa. Ma to prowadzić do uzyskiwania korzystnej zmiany osobowości. Terapeuta stara się odgrywać w tego typu psychoterapii rolę osoby bezstronnej i stosunkowo biernej.
  • terapię poznawczą

    Jej celem jest określenie błędnych skojarzeń i niewłaściwych torów myślenia pacjenta. Wynikają z niego schematy negatywnego oceniania świata, siebie i wszelkich zdarzeń, które dotyczą pacjenta. Praca z terapeutą ma na celu analizę i modyfikację owego myślenia. Na licznych przykładach, które podaje sam pacjent wskazywać można na alternatywne możliwości ich interpretacji. Celem terapii jest wyrobienie u pacjenta innego sposobu postrzegania i analizy świata oraz zdarzeń. Terapia ta jest zdecydowanie zorientowana na aktualne objawy pacjenta. Charakterystyczna dla niej jest aktywna rola terapeuty i stosunkowo krótki czas trwania (ograniczona tylko do okresu depresji).
  • terapia interpersonalna

    Opiera się ona na przekonaniu, że objawy depresji i rozwój całej choroby biorą swój początek z niewłaściwych relacji interpersonalnych. Dlatego powinny one, zdaniem twórców tej metody, być przeanalizowane i zrozumiałe. W czasie sesji analizuje się interpersonalne związki pacjenta a rola terapeuty jest tu aktywna i wspomagająca. Po przeprowadzonej dogłębnej analizie jakiegoś związku proponowana jest określona strategia rozwiązania owego interpersonalnego problemu.
Reasumując:
Czynniki psychospołeczne odgrywają ważną rolę w powstawaniu depresji, w jej przebiegu i szybkości wychodzenia z niej w czasie stosowanego leczenia. Psychoterapia może być uważana jako istotny element owego leczenia. Zazwyczaj pacjenci akceptują psychoterapię w depresji bez zastrzeżeń. Wybór metody zależy od przekonań i doświadczeń terapeuty, powinien być jednak dobrany również pod kątem potrzeb pacjenta i typu depresji, z którą pacjent się zgłasza. Psychoterapia powinna być stosowana w tych przypadkach równolegle z farmakoterapią a psychiatra i psychoterapeuta powinni stanowić zgodny zespół.
.
ZRÓDŁO: BEZSENNOŚĆ–autor dr med. Janusz Krzyżowski

TREŚCI prezentowane w witrynie mają charakter edukacyjny i dotyczą problemów: bezsenności, depresji, lęków, patologii seksualizmu, psychiatrii transkulturowej autor dr n. med. Janusz Krzyżowski – psychiatra KONTAKT: Prywatny Gabinet Lekarski: Leczenie stanów lękowych, depresji, nerwic.Warszawa Ul. Dolna 4/15 Rejestracja tel. 022 833 18 68 .
linki sponsorowane, reklamy

9607
Twój komentarz
Dodaj nowy komentarz

1 oskar 86.63.125.115
2011-12-28 02:27:26

terapia jest bardzo pomocna w depresji i niezbędna.


Na Forum
Też miałam takie bóle, ale z czasem minęły... ... ...basiabr     10471

Ja zawsze staram się porządnie wyleżeć chorobę, żeby nie wpędzić się w gorszy stan. ... ...basiabr     162021

Ja także mam cienkie włosy, takie geny niestety :) ... ...basiabr     113376

a jaka to pompa jest ... ...olase33     75867

a co to za wybór ... ...alfred434     75867

Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie
Spis treści
-Cipralex – racemiczny izomer citalopramu – nowy lek antydepresyjny
-Co jest przyczyną depresji
-Czym jest psychoterapia w depresji
-Depresja a choroby somatyczne
-Depresja psychotyczna
-Historia bezsenności
-Jak często pojawia się depresja
-Jak pomóc osobie w depresji
-Kiedy rozpoznajemy depresję
-Konieczność zaakceptowania objawów ubocznych związanych z leczeniem
-Leczenie farmakologiczne depresji
-Następstwa depresji
-Nawrotowość w depresji
-Nieco więcej o objawach pojawiających się w depresji
-Niektóre ważniejsze leki przeciwdepresyjne
-Ogólne zasady stosowania leków przeciwdepresyjnych
-Przesłanie do Czytelnika
-Przesłanie do Czytelnika
-Rodzaje depresji
-Skala depresji Becka
-Społeczny aspekt depresji
-Spróbujmy pomóc sami sobie
-Stany depresyjno-lękowe
linki sponsorowane, reklamy







Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2017
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.