Przychodnia.pl
Sobota 25. Listopada 2017r
Katarzyny, Erazma

linki sponsorowane, reklamy

Diagnostyka otępienia starczego
Łagodne zaburzenia poznawcze (MCI, mild cognitive impairment) traktuje się jako zespół objawów poprzedzających wystąpienie otępienia, a zarazem jako zespół kliniczny odpowiadający jego wczesnym stadiom.

Czujność diagnostyczna
Chorych z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi powinno się bardzo uważnie obserwować ze względu na wysokie ryzyko rozwinięcia się u nich otępienia w ciągu 3–5 lat. Jest to ważny okres związany z podejmowaniem decyzji terapeutycznych.
Bardzo ważna jest ocena głębokości otępienia pacjenta. Stosuje się tu tzw. kryteria DSM-IV w zależności od głębokości zaburzeń poznawczych i zaburzeń podstawowej życiowej aktywności. A oto poniżej klasyfikacja głębokości otępienia wg DSM-IV.

Objawy łagodne
Upośledzenie funkcji poznawczych powoduje zaburzenia funkcjonowania w życiu codziennym, lecz w stopniu, który pozwala pacjentowi na znaczną samodzielność. Ograniczone jednak wykonywania złożonych czynności. Chorzy mają trudności z wykonywaniem bardziej złożonych czynności życia codziennego, takich jak właściwe gospodarowanie swymi pieniędzmi, przygotowywanie bardziej skomplikowanych posiłków oraz przestrzeganie skomplikowanych zaleceń lekarskich.

Objawy umiarkowane
Zaburzenia funkcji poznawczych powodują, że chory nie jest zdolny do robienia zakupów lub posługiwania się pieniędzmi. Jest w stanie zająć się tylko prostymi obowiązkami domowymi. Zakres czynności niemożliwych do wykonania stale się powiększa. Pacjent ma poważne trudności w szykowaniu nawet prostych posiłków, dbaniu o własną czystość itp.

Objawy głębokie
Znaczne lub całkowite ograniczenie procesów myślowych. Pacjenci zakładów dla przewlekle chorych wymagają karmienia i stałej pomocy przy czynnościach higienicznych. Zazwyczaj na stałe noszą pieluchomajtki.

Ważne dla diagnozy są spostrzeżenia opiekunów chorych
Osoby często obcujące z chorym zauważyć mogą zmianę jego osobowości: większą drażliwość, nerwowość, utratę dotychczasowych zainteresowań, zmianę nawyków. W otępieniu umiarkowanym i ciężkim pojawić się mogą objawy psychotyczne (omamy wzrokowe i słuchowe, urojenia, błędne rozpoznawanie osób i zdarzeń). Występowaniu ich towarzyszą z reguły zaburzenia zachowania (agresja, błądzenie, krzyk, odwrócenie rytmów dobowych). W głębokiej fazie otępienia chory przestaje wykonywać nawet czynności samoobsługowe. Wymaga pomocy przy spożywaniu posiłków, myciu się, korzystaniu z toalety i ostatecznie staje się całkowicie uzależniony od opieki osób drugich.

A tak oto córka opisuje otępienie swego ojca:
Ojciec mój był rolnikiem. Był raczej małomówny, zawsze spokojny, uczciwy i pracowity. O ustalonej godzinie szedł spać i o ustalonej godzinie rano wstawał. Wszystkie przedsięwzięcia zaplanowane w gospodarstwie podejmował wspólnie z mamą. Najważniejsze dla niego było wykonanie pracy na czas i zawsze robił to dokładnie. Po śmierci mamy pracował dalej, ale zauważyłam, że stał się przygaszony, tak jakby życie przestało go interesować. A już gdy po kilku latach przekazał gospodarstwo synowi zaczął „odpoczywać”. Mówił zawsze, że po tylu latach pracy nie będzie się o nic martwić, będzie miał emeryturę i spokojne życie. Uważam, że po tej decyzji życie jego rzeczywiście stało się aż za spokojne, całymi dniami siedział, zamyślając się. Miałam wrażenie, że zapada się gdzieś w głąb siebie i staje się nieobecny. Dopiero gdy go o coś pytałam, zachowywał się, jakby się obudził. Starałam się wciągać go w rozmowę; odpowiadał i potem znów zamyślał się. W ciągu dnia często zasypiał, a budząc się miałam wrażenie, że nie wiedział gdzie jest, dopiero po chwili świadomość powracała. Zdawałam sobie sprawę, że zaczyna się jakaś choroba, i o tym rozmawiałam z nim. Wiem, że on wiedział, że coś z nim dzieje się niedobrego, że zapomina to co było rano a pamięta czasy młodości.
Poza tym, objawami choroby były bóle głowy. Podczas czesania grzebieniem musiał robić to delikatnie, ponieważ skóra na czubku głowy była bolesna. Ojciec mój stał się człowiekiem mało sprawnym, ruchy miał powolne, miał trudności z ubieraniem się i denerwowało go to bardzo. Mówił mi, że widzi, że ściany poruszają, że meble się przesuwają i wtedy ,gdy to mówił, wzrok jego był taki jakby niewidzący. Moje tłumaczenia, że to choroba, przyjmował nie zawsze jako prawdziwe i koniecznie wmawiał mi, że te meble na pewno się przesuwają. W takich sytuacjach ogarniał go lęk, który doprowadzał do tego, że chciał uciekać jak najdalej z tego miejsca. Jedyną pomocą było spokojne tłumaczenie, że wszystko jest dobrze, że zaraz to przejdzie, i po chwili uspakajał się, a w następstwie tego zapadł w drzemkę. Choroba mego ojca trwała cztery lata i z biegiem czasu wymagał coraz większej opieki.

W mojej prywatnej praktyce lekarza psychiatry najczęściej mam do czynienia ze zwiastunami otępienia wywołanymi:
- otępieniem miażdżycowym,
- chorobą Alzheimera lub otępieniem starczym, łagodnym.
- Ponadto spotykam tzw. zespoły majaczeniowe ludzi starych,
- otępienia wywołane przez depresje,
- stany obniżonej sprawności umysłowej po zażywaniu (w nieadekwatnych dawkach) leków psychotropowych,
- otępienia wywołane chorobami somatycznymi o cięższym przebiegu, itp.

Trudności wustaleniu przyczyny otępienia starczego
O ile rozpoznanie otępienia może być zadaniem stosunkowo prostym, to ustalenie jego przyczyny bywa trudne. Podstawowe znaczenie dla postawienia prawidłowego rozpoznania ma dokładnie zebrany wywiad. Pamiętajmy jednak, że pacjent podający ten wywiad jest już osobą z wyraźnymi kłopotami z pamięcią, o zaburzonym krytycyzmie, niekiedy ze skłonnościami do konfabulacji, co w znacznym stopniu obniża wiarygodność podawanych faktów. Dlatego tak istotne jest zebranie wywiadu także od opiekuna osoby starszej.

W badaniu klinicznym istotne są:
  • Wywiad od pacjenta i jego opiekuna. Ustalamy czas trwania choroby, jej początek, przebieg, objawy towarzyszące zaburzeniom funkcji poznawczych itp.
  • Badanie kliniczne mające na celu określenie istnienia chorób somatycznych i ich nasilenia, co może w znacznym stopniu nasilać objawy otępienia.
  • Badania laboratoryjne.
  • Wykonanie testów i wypełnianie skal.
  • Badanie neuropsychologiczne.
  • Badanie neurologiczne.
  • Badanie psychiatryczne (ocena ewentualności współistnienia depresji i jej głębokość).
  • Badania neuroobrazowe. Wykluczenie potencjalnie uleczalnych schorzeń organicznych ośrodkowego układu nerwowego. Potwierdzenie występowania zmian zanikowych o określonej lokalizacji, określenie ich stopnia, uwidocznienie.


Nieefektywność badań przesiewowych
Amerykańska organizacja o nazwie Preventive Services Task Force (USPSTF) ogłosiła uaktualnione wytyczne dotyczące oceny badań przesiewowych dla rozpoznania objawów i wywołujących je przyczyn demencji. Grupa ekspertów stwierdziła, że obecny stan wiedzy nie pozwala na jednoznaczne zalecenie rutynowych badań przesiewowych w tym zakresie. Istnieją dowody na skuteczność niektórych leków w hamowaniu postępów choroby Alzheimera, brak jednak przekonujących danych potwierdzających skuteczność takiego postępowania u osób kwalifikowanych do terapii na podstawie badań przesiewowych prowadzonych w warunkach podstawowej opieki medycznej. Nie jest bowiem pewne, na ile wiarygodne jest stawiane w taki właśnie sposób rozpoznanie.

Testowe rozpoznanie zaburzeń poznawczych i otępienia
Jednym z najczęściej stosowanych testów w ocenie zaburzeń poznawczych jest Mini Mental State Examination (MMSE). Wyniki tego testu należy jednak odnosić do wieku i wykształcenia pacjenta. W przeciwnym wypadku może to prowadzić do rozpoznań fałszywie dodatnich. Test Functional Activities Questionnaire (FAQ) pozwala dobrze ocenić deficyty w codziennym funkcjonowaniu pacjenta. Zarówno MMSE jak i FAQ pozwalają zdiagnozować otępienie z porównywalną czułością i specyficznością.

Wczesne wykrycie zaburzeń poznawczych umożliwia wdrożenie właściwego leczenia.
Brak jest jednak przekonujących danych uzasadniających konieczność wprowadzenia na szeroką skalę badań przesiewowych w podstawowej opiece medycznej, u osób nie zdradzających objawów deficytów poznawczych czy zespołu otępiennego. Ocenę funkcji poznawczych należy przeprowadzać przy podejrzeniu ich upośledzenia na podstawie obserwacji, wywiadu, relacji rodziny i opiekunów. Mimo coraz częstszego występowania otępienia rozpoznawanie tego zaburzenia nadal sprawia trudności diagnostyczne w codziennej praktyce lekarzy.

 
dr nauk med. Janusz Krzyżowski
Psychiatra
Gabinet prywatny tel. 22 833 18 68
00-774Warszawa, Dolna 4 lok. 15
linki sponsorowane, reklamy

9839
Twój komentarz
Dodaj nowy komentarz



Na Forum
Witam serdecznie, moj synek ma 5 lat i waży 24 kg z badania moczu posiew wyszła już po raz 3 ta sama bakterja, Proteus mirabilis lekarz ...aniolek530@wp.pl     132

Witam serdecznie, moj synek ma 5 lat i waży 24 kg z badania moczu posiew wyszła już po raz 3 ta sama bakterja, Proteus mirabilis lekarz ...aniolek530@wp.pl     34

Dzieki za pomoc :) ...quina13     69511

ja na ból głowy pije kieliszek wódki i zawsze pomaga :D ...siczi999     95381

Witaminy im nie zaszkodzą. Co innego gdyby je faszerować jakimiś lekami. ...leniwyDarek8     107270

Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie
Spis treści
-Choroby inicjujące otępienie starcze
-Czym jest otępienie starcze?
-Depresja a otępienie u ludzi w wieku podeszłym
-Diagnostyka otępienia starczego
-Nadciśnienie i cukrzyca przyczyną otępienia
-Otępienie miażdżycowe – objawy i przebieg
-Pamięć i świadomość a otępienie
-Terapia otępienia
linki sponsorowane, reklamy









Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2017
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.