Przychodnia.pl
Mateusza, Hipolita   Niedziela 21. Września 2014r
Encyklopedia Leków
opis interesującego Cię leku

linki sponsorowane, reklamy

Spis alfabetyczny
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U V W X Y Z 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9

Proszę wpisać w specjalnie przeznaczonym do tego okienku nazwę leku lub jego fragment (dowolna kombinacja liter występująca w nazwie), a następnie kursorem wydać rozkaz szukaj.
VELAFAX
Na receptę / Bez recepty
Forma leku:tabletki 37,5 mg; 75 mg
Zawartość1 tabl. zawiera 37,5 mg lub 75 mg wenlafaksyny.
Zamienniki Leku

Sposób działaniaWenlafaksyna jest nowym lekiem przeciwdepresyjnym o budowie chemicznej różnej od dotychczas stosowanych leków trójpierścieniowych, czteropierścieniowych i innych dostępnych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna jest mieszaniną racemiczną dwóch aktywnych enancjomerów. Uważa się, że mechanizm działania przeciwdepresyjnego wenlafaksyny u ludzi związany jest z jej zdolnością do nasilania aktywności neuroprzekaźników w OUN. Badania przedkliniczne wykazały, że wenlafaksyna i jej główny metabolit, O-demetylowenlafaksyna są związkami silnie hamującymi zwrotny wychwyt neuronalny serotoniny i noradrenaliny. Wenlafaksyna słabo hamuje także zwrotny wychwyt dopaminy. Badania in vitro wykazały, że wenlafaksyna nie ma praktycznie powinowactwa do receptorów dla opioidów, benzodiazepin, fencyklidyny (PCP) oraz kwasu N-metylo-D-asparaginowego (NMDA). Welafaksyna po podaniu doustnym wchałnia się w około 90%. Średnie max. stęż. osiagane jest po ok. 2,4 h. Metabolizowana jest w wątrobie. Wenlafaksyna i jej metabolity wydalane są głównie przez nerki.
Inne leki związane ze schorzeniami

OstrzeżenieRyzyko podjęcia próby samobójczej jest zjawiskiem charakterystycznym dla zaburzeń depresyjnych i może utrzymywać się aż do momentu pojawienia się znaczącej poprawy. Inne zaburzenia psychiczne, również mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto choroby te mogą dawać objawy podobne, jak duże zaburzenie depresyjne. Dlatego, w przypadku pacjentów z innymi chorobami psychicznymi, należy przestrzegać tych samych środków ostrożności, co w przypadku pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi. U pacjentów leczonych lekami przeciwdepresyjnymi, w tym wenlafaksyną, w rzadkich przypadkach donoszono o występowaniu manii lub hipomanii. Jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z manią w wywiadzie. Nie oceniono skuteczności wenlafaksyny u dostatecznej liczby pacjentów ze świeżym zawałem serca lub niestabilną chorobą wieńcową w wywiadzie. Dlatego w przypadku tych pacjentów należy zachować szczególną ostrożność. U 1% pacjentów leczonych wenlafaksyną odnotowano klinicznie znamienne zmiany w elektrokardiogramie, w porównaniu z 0,2% pacjentów przyjmujących placebo. Podczas badań klinicznych rzadko obserwowano istotne klinicznie zmiany odcinków PR, QRS lub QTc u pacjentów leczonych wenlafaksyną. Leczenie wenlafaksyną należy rozpoczynać z ostrożnością u pacjentów z napadami drgawek w wywiadzie. W każdym przypadku wystąpienia drgawek, należy przerwać podawanie leku. U 3 % pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych wystąpiła wysypka. Pacjentom należy zwrócić uwagę na konieczność poinformowania lekarza o każdym przypadku wystąpienia wysypki, pokrzywki lub innych reakcji alergicznych. Donoszono o zależnym od dawki wzroście ciśnienia tętniczego krwi, szczególnie u pacjentów otrzymujących dawki dobowe większe niż 200 mg. Dlatego zaleca się kontrolę ciśnienia u pacjentów, otrzymujących wenlafaksynę. Leczona choroba nadciśnieniowa lub fakt podwyższonego ciśnienia krwi w chwili rozpoczynania leczenia wenlafaksyną nie wydają się predysponować pacjenta do dalszego wzrostu ciśnienia krwi w trakcie leczenia. Ponieważ istnieje możliwość rozwoju uzależnienia od leków działających na ośrodkowy układ nerwowy, w czasie badania podmiotowego lekarz powinien zwrócić uwagę na przypadki uzależnienia od leków, a pacjentów z takim wywiadem szczególnie dokładnie obserwować. Badania kliniczne nie wykazały występowania uzależnienia od leku, rozwoju tolerancji lub konieczności zwiększania dawki w miarę trwania leczenia. Może dochodzić do przyspieszenia rytmu serca, szczególnie podczas stosowania dużych dawek wenlafaksyny. W czasie badań klinicznych u pacjentów zażywających wenlafaksynę obserwowano przyspieszenie rytmu serca średnio o około 4 uderzenia na minutę. Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia wenlafaksyną pacjentów, u których może wystąpić tachykardia w przebiegu istniejących schorzeń. Dawkowanie należy zmniejszyć lub zwiększyć przerwy między kolejnymi dawkami u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek lub marskością wątroby, preparat należy stosować ostrożnie u tych. Podczas leczenia wenlafaksyną rzadko obserwowano hipotonię ortostatyczną. Pacjentów, szczególnie w podeszłym wieku należy poinformować o możliwości wystąpienia zawrotów głowy i zaburzeń równowagi. Przypadki hiponatremii (zwykle u osób w podeszłym wieku, prawdopodobnie z powodu nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego) związane są ze stosowaniem wszystkich grup leków przeciwdepresyjnych i taką ewentualność należy brać pod uwagę u pacjentów, u których podczas leczenia przeciwdepresyjnego wystąpi senność, splątanie lub drgawki. Donoszono o przypadkach rozszerzenia źrenic u pacjentów leczonych wenlafaksyną. Pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym oraz tych ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia jaskry z wąskim kątem przesączania należy dokładnie obserwować. Podczas stosowania inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRIs) donoszono o przypadkach krwawień skórnych, takich jak wybroczyny lub plamica oraz krwawieniach z błon śluzowych. Zaleca się ostrożność u pacjentów ze skłonnością do krwawień (dotyczy to głównie osób w podeszłym wieku), w przypadku współistniejących chorób lub jednocześnie przyjmowanych leków. Podczas kontrolowanych badań klinicznych z zastosowaniem placebo, trwających co najmniej 3 -ce obserwowano klinicznie znaczące zwiększenie stężenia cholesterolu w surowicy u 5,3% pacjentów, leczonych wenlafaksyną oraz u 0,0% pacjentów, otrzymujących placebo. W czasie długotrwałego leczenia należy rozważyć konieczność oznaczania stężenia cholesterolu w surowicy krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności terapii wenlafaksyną w skojarzeniu z lekami zmniejszającymi masę ciała, w tym z fenterminą. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i leków zmniejszających masę ciała. Wenlafaksyna nie jest wskazana do stosowania w celu zmniejszania masy ciała ani w monoterapii, ani w skojarzeniu z innymi lekami. Podobnie, jak w przypadku innych leków z grupy SSRI, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących już leki neuroleptyczne, gdyż podczas terapii zgłaszano objawy wskazujące na tzw. złośliwy zespół neuroleptyczny (Neuroleptic Malignant Syndrome). Pomimo, że w badaniach na zdrowych ochotnikach nie stwierdzono wpływu wenlafaksyny na czynności psychomotoryczne, poznawcze czy też zdolność do zachowań złożonych, to jednak każdy lek wpływający na psychikę może zmieniać zdolność prawidłowej oceny sytuacji, sposób myślenia i czynności ruchowe. Dlatego należy ostrzec pacjentów o możliwości wpływu leku na ich zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.
Działania niepożądaneZaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: wybroczyny, krwawienia z błon śluzowych, wydłużenie czasu krwawienia, krwotoki, trombocytopenia, dyskrazja (nieprawidłowy skład krwi, w tym agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, neutropenia i pancytopenia). Zaburzenia ze strony układu krążenia oraz naczyń: nadciśnienie, kołatanie serca, rozszerzenie naczyń, hipotonia ortostatyczna, omdlenia, zaburzenia rytmu serca (w tym tachykardia), bardzo rzadko torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków. Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: zaparcia, nudności, anoreksja, biegunka, niestrawność, wymioty, bruksizm (zgrzytanie zębami), rzadko krwawienie z przewodu pokarmowego, bardzo rzadko zapalenie trzustki. Zaburzenia ogólne: astenia, bóle głowy, bóle brzucha, dreszcze, gorączka, rzadko wstrząs anafilaktyczny. Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: zwiększenie stężenia cholesterolu w surowicy (szczególnie podczas długotrwałego podawania i prawdopodobnie w większych dawkach), zwiększenie lub zmniejszenie mc., hiponatremia, także SIADH - zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, rzadko zapalenie wątroby, bardzo rzadko zwiększenie stężenia prolaktyny. Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: bóle stawów, bóle mięśni, kurcze mięśni, bardzo rzadko rabdomioliza (rozpad mięśni szkieletowych). Zaburzenia neurologiczne: zawroty głowy, suchość błon śluzowych jamy ustnej, bezsenność, nerwowość, niezwykłe sny, pobudzenie, lęk, splątanie, zwiększone napięcie, parestezje, drżenia, omamy, drgawki kloniczne mięśni, rzadko ataksja oraz zaburzenia równowagi i koordynacji, zaburzenia mowy, w tym dyzartria, zaburzenia pozapiramidowe, w tym dyskineza i dystonia, mania lub hipomania, objawy przypominające złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki, zespół serotoninowy, bardzo rzadko delirium. Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: częste oddawanie moczu, zatrzymanie moczu. Zaburzenia ze strony układu płciowego i gruczołów piersiowych: zaburzenia ejakulacji lub orgazmu, zmniejszenie popędu, impotencja, zaburzenia cyklu miesiączkowego, mlekotok. Zaburzenia ze strony układu oddechowego: duszność, ziewanie, bardzo rzadko nacieki eozynofilów w płucach. Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: pocenie się (w tym poty nocne), świąd, wysypka, rzadko obrzęk naczynioruchowy, skórne zmiany plamkowo-grudkowe, pokrzywka, nadwrażliwość na światło, wypadanie włosów, bardzo rzadko rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona. Narządy zmysłów: zaburzenia widzenia (zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic), szumy uszne, zaburzenia smaku. Uwagi specjalne: nudności występują najczęściej na początku leczenia, a ich częstość zmniejsza się w ciągu pierwszych kilku tyg. Nasilenie ich jest zwykle łagodne do umiarkowanego i rzadko prowadzą do wymiotów lub wymagają odstawienia leku. Częstotliwość występowania nudności wzrasta wraz ze zwiększaniem stosowanych dawek, zwłaszcza, jeżeli dawka zwiększana jest szybko. Przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych obserwowane jest u małej liczby pacjentów. Zwykle wartości powracają do normy po zakończeniu leczenia. Reakcje odstawienne: zmęczenie, senność, bóle głowy, nudności lub wymioty, utrata apetytu, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, anoreksja, suchość błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, bezsenność, koszmary senne, nerwowość, pobudzenie, niepokój, splątanie, hipomania, osłabienie, zaburzenia koordynacji, szumy uszne, drżenia, drgawki, parestezje, obfite pocenie się. Większość objawów, występujących po odstawieniu leku to objawy łagodne, które ustępują samoistnie.
DawkowanieZwykle zalecana dawka wenlafaksyny wynosi 37,5 mg 2x/dobę. Jeżeli wymaga tego stan kliniczny pacjenta, po kilku tyg. leczenia dawkę dobową można zwiększyć do 150 mg i podawać w dwu dawkach podzielonych (75 mg 2x/dobę). Jeżeli wymagane jest zastosowanie większej dawki leku np. u pacjentów z ciężką depresją lub hospitalizowanych, dawka początkowa 150 mg/dobę może być podawana w dwóch dawkach podzielonych (75 mg 2x/dobę). Dawka dobowa może być następnie zwiększana o 75 mg, co 2-3 dni, aż do uzyskania pożądanego efektu klinicznego. Max. dawka dobowa wynosi 375 mg. Dawkę należy następnie stopniowo zmniejszać do dawki zwykle zalecanej, biorąc pod uwagę stan kliniczny i tolerancję leku przez pacjenta. Należy regularnie kontrolować stan pacjentów (co 3 m-ce), aby ocenić korzyści wynikające z długotrwałej terapii. Tabletki należy przyjmować podczas posiłku. Nie należy ich żuć, ani przegryzać. U pacjentów z depresją, leczonych tabletkami Velafax (postać farmaceutyczna o natychmiastowym uwalnianiu) można zmienić ten lek na preparat o przedłużonym uwalnianiu. I tak np. pacjent otrzymujący tabletki wenlafaksyny w dawce 37,5 mg 2x/dobę, może przyjmować tabletki o przedłużonym 75 mg/dobę. W przypadku zmiany postaci leku może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania dla pacjenta. U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (GFR >30ml/min) lub łagodną niewydolnością wątroby nie jest konieczna zmiana dawki. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR 10-30 ml/min) lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, dawkę należy zmniejszyć o 50%. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR <10 ml/min) lub ciężką niewydolnością wątroby. Głęboką depresję należy leczyć przez kilka m-cy lub dłużej. Wykazano skuteczność wenlafaksyny w leczeniu długotrwałym (w zaburzeniach depresyjnych do 12 m-cy). Znane są objawy odstawienne innych leków przeciwdepresyjnych po nagłym przerwaniu ich stosowania. Gdy leczenie wenlafaksyną trwa przez 6 tyg. lub dłużej, podczas odstawiania leku zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 2 tyg. W tym czasie pacjent powinien pozostawać pod ścisłą obserwacją, aby max. ograniczyć niebezpieczeństwo wystąpienia objawów odstawiennych. Czas konieczny do bezpiecznego, całkowitego odstawienia leku zależy od stosowanej dawki, czasu trwania leczenia i indywidualnej reakcji pacjenta.
Ciąża i karmienieBrak wystarczających danych dotyczących stosowania wenlafaksyny u kobiet w okresie ciąży. Wyniki badań na zwierzętach nie wystarczają do określenia wpływu na ciążę u ludzi. Venlafaksyna jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży i u kobiet, u których podejrzewa się ciążę. Podczas leczenia kobiet w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie środków antykoncepcyjnych. Istnieją dane sugerujące, że wenlafaksyna i jej metabolit ODV przenikają do mleka matki. Dlatego w okresie laktacji należy zadecydować o przerwaniu karmienia piersią albo zaniechać stosowania wenlafaksyny.














drugs and supplements

linki sponsorowane, reklamy






Zadaj pytanie do
lekarza Farmakologa
.




rejestr leków zawierających interesująca substancje czynną
 
wykaz leków odpowiednich w leczeniu poszczególnych schorzeń











Ostatnio na Forum ...
mirosław 2014-09-17 19:57:33
do Basi napisz pomóż wlasnie się dowjedziałem ...
Toffi 2014-09-16 12:20:23
Stosuj─Ö od wielu lat. Dla lekarzy ciekawostka, dla pacjenta pomocne urz─ůdzenie pozwalaj─ůce na samokontrol─Ö. Niestety lekarze niech─Ötnie przepisu ...
monia 2014-09-15 16:27:29
Mia┼éam klasyczn─ů migren─Ö z aur─ů, koszmar!, kto mia┼é ten zrozumie, pr├│bowa┼éam wszystkiego. Na migren─Ö idealna jest akupunktura + leki. Polecam ...
SZUKAJ w Serwisie

BIULETYN

Wpisz swój e-mail
Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie

Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2014
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.