Przychodnia.pl
Piątek 24. Listopada 2017r
Jana, Flory

linki sponsorowane, reklamy

Depresja poporodowa
Uważa się obecnie, że depresja poporodowa występuje częściej niż się uprzednio sądziło. Niektóre statystyki podają, że dotyczą one aż 15% rodzących a statystyka ta dotyczy depresji bez objawów psychotycznych. Przyjęło się uważać, że znaczne przygnębienie, apatia i smutek pojawiające się w okresie 4 tygodni po porodzie rozpoznawane jest jako depresja poporodowa.

Fizjologiczne przyczyny tej przypadłości
Okres bezpośredni po porodzie można traktować jako przykład nagłego spadku hormonów płciowych i konsekwencji tego spadku. Podczas ciąży progesteron i estrogeny (podstawowe żeńskie hormony płciowe) osiągają poziom najwyższy z możliwych fizjologicznie, a nagłe oddzielenie się łożyska powoduje ich gwałtowny spadek. Ten spadek zaburza homeostazę hormonalną i w efekcie może spowodować depresję.

Jak często występuje?
Lekkie przygnębienie przejawiające się niekiedy tylko pod postacią „nadludzkiego zmęczenia” występuje u ponad połowy kobiet po porodzie. Występuje w ciągu pierwszych 6 miesięcy po urodzeniu dziecka. Zazwyczaj ujawnia się pomiędzy drugim a czwartym tygodniem po porodzie a pierwszym rzucającym się w oczy objawem będzie mniejsze zainteresowanie dzieckiem. Wg badań australijskich depresja poporodowa występuje znamiennie częściej u kobiet, które rodziły tylko jedno dziecko niż u wieloródek.

Jaka jest reakcja i odczucia chorych?
Pojawienie się depresji po porodzie jest zazwyczaj niezrozumiałe. Występuje przecież w radosnym okresie życia kobiety i całej rodziny. Pojawienie się depresji tłumaczy się trudami okresu ciąży i porodu. Matka uważa swoją depresję jako stan niepojęty, wzbudza on jej niepokój i poczucie winy wobec urodzonego dziecka. Pacjentka w depresji, nie potrafi się cieszyć noworodkiem i ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Utrudnieniem leczenia w tym okresie jest konieczność karmienia piersią, kiedy wiadomo, że większość leków przenika do pokarmu matki.

Relacja lekarza:
Wielokrotnie wzywany byłem do pacjentek, które zapadały na depresje poporodowe. A oto opis jednej z takich wizyt, którą odbyłem w ostatnim czasie:

Wezwany zostałem przez męża pacjentki do ich mieszkania w jednej z dzielnic Warszawy. Pan ów zaniepokojony był zmianą jaka w ostatnim tygodniu zaszła w zachowaniu żony. „Ciągle płacze, nie jest w stanie zajmować się dzieckiem, musiała przyjechać jej matka aby zająć się żoną starszym dzieckiem i noworodkiem” – relacjonował przez telefon.

Państwo M. mieszkali w ładnym, nowocześnie urządzonym mieszkaniu. Oboje inteligenci, oboje mieli dobre zawody i wydaję się, że żyli dostatnio. Mieszkanie było zadbane, dobrze wyposażone. Mieli już jedno, starsze dziecko – córeczkę, która chodziła w tym czasie do zerówki. Pacjentka trzydziestojednoletnia kobieta nigdy dotąd poważnie nie chorowała. Po urodzeniu pierwszej córki nie miała żadnych niepokojów i po krótkim urlopie i przy wydatnej pomocy matki wróciła do pracy zawodowej. Tę bardzo lubiła – była księgową w dobrej firmie. W małżeństwie byli od 9 lat i pożycie układało się zgodnie. Ciąża z drugą córką przebiegała bez powikłań, poród był o czasie, siłami natury. Dziecko urodziło się zdrowe i otrzymało 10 punktów Abgara.

Od drugiego dnia po porodzie mąż zorientował się, że żonę coś „gnębi”.
Nie cieszyła się jak podczas pierwszej ciąży a opanował ją smutek, który pogłębiał się z dnia na dzień. Bardzo szybko okazało się, że nie radzi sobie w domu i mimo, że mąż wziął w tym czasie urlop czuła się coraz gorzej. Uskarżała się na brak uczuć, wewnętrzną pustkę. Sama była bardzo zaniepokojona swą reakcją. Nie cieszyła się dziećmi. Twierdziła, że porody ją „wykończyły”. Miała żal do męża, że chciał jeszcze jednego dziecka. Przestała sypiać, coraz częściej płakała, zaniedbywała pory posiłków dziecka. Zawsze bardzo dbająca o swój wygląd, teraz z trudem trzeba było ją nakłaniać do mycia. Zaczęła wspominać o bezsensie życia. Nie chciała widywać nikogo ze znajomych, nie godziła się na odwiedziny rodziny. Pediatra, który był na wizycie u noworodka zalecił wezwanie psychiatry, twierdząc, że pacjentka ma „psychozę poporodową”.

W czasie mej wizyty zachowywała się tak jak to zostało opisane wyżej.
Fizycznie pacjentka była zdrowa. Przyznawała, że „coś się z nią złego dzieje”. Miała poczucie zmiany i bała się tego. Nie halucynowała ani nie wypowiadała urojeń. Płakała w obawie, że zaniedbuje dziecko, że „gdzieś się podziały jej wszystkie uczucia”. Fizycznie była spowolniała. Nie mówiła wyraźnie o samobójstwie, lecz nie cieszyła się życiem. Nagle wydało się jej ono za trudne. Miała przekonanie, że nie podoła obowiązkom, że zawiedzie męża i rodzinę.

Rozpoznałem u pacjentki depresję poporodową.
Rozważałem nawet ewentualność hospitalizacji, ponieważ jednak miała ona dobrą opiekę – matkę, która specjalnie do nie przyjechała i męża na urlopie, zdecydowałem się pozostawić pacjentkę w domu. Szybka poprawa po leczeniu antydepresyjnym potwierdziła dodatkowo „ex juvantibus” postawione rozpoznanie depresji poporodowej.

W okresie poporodowym rozróżnić możemy w zasadzie trzy typy zaburzeń nastroju:
Krótkotrwałe obniżenie nastroju. Nazywane bywa niekiedy „baby blues”. Charakteryzuje się zmiennym nastrojem, smutkiem, płaczliwością i bezsennością. Występuje dość często, bo aż u połowy kobiet rodzących. Trwa na szczęście krótko, tylko dzień lub dwa i mija samoistnie, bez leczenia.

Właściwa depresja poporodowa cechuje się:
Obniżeniami nastroju, drażliwością, lękami o stan somatyczny dziecka i samej położnicy. Uważa się, że występuje u 15% rodzących kobiet. Czas trwania tej depresji jest dość długi – może to być kilka miesięcy. Zazwyczaj niezbędne jest w takich przypadkach leczenie psychoterapią a niekiedy i farmakologiczne.

Psychoza poporodowa może na początku sprawiać wrażenie depresji.
U pacjentki jednak pojawia się zazwyczaj dezorientacja, lęk, urojenia a niekiedy nawet omamy. To schorzenie pojawia się na szczęście dość rzadko, zaledwie w ułamku procenta u rodzących kobiet. Wymaga ono jednak zawsze leczenia szpitalnego ze względu na możliwość powikłań i ryzyko samobójstwa.

Ryzyko nawrotów depresji przy kolejnych porodach
Kobiety, u których wcześniej wystąpiła depresja poporodowa mają przed sobą zwiększone ryzyko pojawienia się kolejnej depresji w czasie następnego porodu. Poradnictwo rodzinne i psychoterapia mogłyby owo ryzyko wydatnie zmniejszyć. Dotychczas jednak nie ustalono jednoznacznie skuteczności profilaktycznego leczenia w zapobieganiu depresjom poporodowym.

Uwaga!

Konsekwencje nie leczonej depresji poporodowej mogą być bardzo niekorzystne dla matki, dla dziecka oraz dla całej rodziny.

Przesłanie od Autora dla Czytelnika
Depresja to stan emocjonalny nacechowany smutkiem, mniejszą aktywnością i niemożnością cieszenia się życiem. Jest ona jedną z najczęstszych dolegliwości psychicznych. Całość prezentowanego Państwu na naszych stronach www opracowania przedstawia typowe objawy depresji, jak i jej różne odmiany. W kolejnych rozdziałach opisujemy również sposoby radzenia sobie w przypadku zaistnienia tej choroby, jak i zasady postępowania z osobą cierpiącą na depresję. Charakterystykę depresji wzbogacają autentyczne wypowiedzi pacjentów, opisy ich dolegliwości i trudy w przezwyciężaniu choroby. Autor od lat prowadzi rozległą praktykę prywatną, w której pacjenci depresyjni stanowią większość zgłaszających się.

dr nauk med. Janusz Krzyżowski
Psychiatra
Gabinet prywatny tel. 22 833 18 68
00-774 Warszawa, Dolna 4 lok. 15
linki sponsorowane, reklamy

3669
Twój komentarz
Dodaj nowy komentarz



Na Forum
Witam serdecznie, moj synek ma 5 lat i waży 24 kg z badania moczu posiew wyszła już po raz 3 ta sama bakterja, Proteus mirabilis lekarz ...aniolek530@wp.pl     17

Witam serdecznie, moj synek ma 5 lat i waży 24 kg z badania moczu posiew wyszła już po raz 3 ta sama bakterja, Proteus mirabilis lekarz ...aniolek530@wp.pl     10

Dzieki za pomoc :) ...quina13     69198

ja na ból głowy pije kieliszek wódki i zawsze pomaga :D ...siczi999     95172

Witaminy im nie zaszkodzą. Co innego gdyby je faszerować jakimiś lekami. ...leniwyDarek8     106981

Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie
Spis treści
-Depresja poporodowa
-Depresja reaktywna i nerwicowa
-Depresje lekooporne, wywołane upośledzeniami, psychozami
-Depresje małe i duże, manifestowane, agitowane, z rytuałami
-Depresje sezonowe, maskowane, z urojonymi winami
-Depresje u dzieci i u osób w podeszłym wieku
-Odmiany choroby - międzynarodowa typologia depresji
-Stany depresyjno-lękowe
linki sponsorowane, reklamy







Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2017
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.